ಸಕ್ಕರೆ ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ, ಇದರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತೆರೆದರೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಪುರಾತನ ಜ್ಞಾನ, ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಕಥೆಗಳು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಕಬ್ಬಿನಿಂದ ಸಕ್ಕರೆ ತಯಾರಿಸಿದ ಮೊದಲ ದೇಶ ಭಾರತ ಎನ್ನುವುದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯ.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿನ ಬೆಳೆ ಕ್ರಿಸ್ತ ಪೂರ್ವ 4ನೇ ಶತಮಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹಳೆಯದು. ಸಂಸ್ಕೃತ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಗೆ ಇಕ್ಷು ಎಂದು ಹೆಸರು, ಅದರಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಸಿಹಿಗೆ ಶರ್ಕರಾ ಎಂಬ ಹೆಸರು ದೊರೆಯಿತು. ಇದೇ ಶರ್ಕರಾ ಪದವೇ ಮುಂದೆ ಶುಗರ್ ಆಗಿ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.
ಕಬ್ಬಿನ ರಸವನ್ನು ಕುದಿಸಿ, ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಸಿಹಿ ಕ್ರಿಸ್ಟಲ್ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ತಂತ್ರವನ್ನು ಮೊದಲಿಗೆ ಕಂಡುಹಿಡಿದವರು ಭಾರತೀಯರೇ. ಇದು ಕೇವಲ ಪಾನೀಯವಲ್ಲ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಔಷಧೀಯ ಮೌಲ್ಯವನ್ನೂ ಹೊಂದಿತ್ತು. ಆಯುರ್ವೇದದಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಶರೀರದ ತಂಪು ಶಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ, ಶ್ರಮ ತಣಿಸುವ ಪದಾರ್ಥವೆಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.
ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಕ್ರಿ.ಶ. 7ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಬೌದ್ಧ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳು ಕಬ್ಬು ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಸಕ್ಕರೆ ತಯಾರಿಸುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಪರ್ಷಿಯಾ (ಇರಾನ್)ದಲ್ಲಿ, ಭಾರತೀಯರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಸಂವಹನದ ಮೂಲಕ ಸಕ್ಕರೆ ತಯಾರಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.
ಅರಬ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಇದನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದ ಪ್ರಮುಖ ಸೇತುವೆ. 8ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಅರಬರು ಸಕ್ಕರೆ ಉತ್ಪಾದನೆ ಕಲಿತು, ಅದನ್ನು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ, ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು.
ಯುರೋಪಿನಲ್ಲಿ 11ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರೂಸೇಡ್ಗಳ ಮೂಲಕ ಸಕ್ಕರೆಯ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇದು ಅಪರೂಪದ ಐಷಾರಾಮಿ ಪದಾರ್ಥ. 15–16ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅರಬ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಕ್ಕರೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ನಂತರ ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿನ ತೋಟಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತಾದರೂ, ಮೂಲ ದೇಶ ಭಾರತ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಭಾರತವು ಬ್ರೆಝಿಲ್ ನಂತರದ ವಿಶ್ವದ ಎರಡನೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಕ್ಕರೆ ಉತ್ಪಾದಕ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದೆ. ಕಬ್ಬು ಕೇವಲ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳೆಯಲ್ಲ, ಭಾರತೀಯರ ಜೀವನಶೈಲಿ, ಹಬ್ಬ-ಜಾತ್ರೆ, ಅಡುಗೆ ಪದ್ಧತಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿದೆ.
