ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ; ಸುಲಭಕ್ಕೆ ದಕ್ಕಿದ ತುತ್ತಲ್ಲ!

ಆಗಸ್ಟ್ 15ರಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಮೊಳಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೆಡೆ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ವಾತಾವರಣ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಂಭ್ರಮದ ನಡುವೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯಬಾರದು. ʻನಮಗೆ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿತೇ?ʼ

ಇಂದು ನಾವು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇವೆ. ನಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು ಇದೆ. ದೇಶದ ಒಂದು ಭಾಗದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಭಾಗಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ವಿದೇಶಿ ಆಡಳಿತದ ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂಚರಿಸಬಹುದು. ನಮ್ಮದೇ ಸಂವಿಧಾನದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮಗೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರಿಗೆ ಇಂತಹ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ!

ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತನ್ನದೇ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಮೇಲೆ ವಿದೇಶಿ ಆಡಳಿತದ ಹಿಡಿತವಿತ್ತು. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಹಲವು ದಶಕಗಳ ಕಾಲ ಹೋರಾಟ ನಡೆಯಿತು. ಆ ಹೋರಾಟ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯದ್ದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ, ವಿವಿಧ ಹಿನ್ನೆಲೆಯ ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದರು.

ಕೆಲವರು ಅಹಿಂಸೆಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕೆಲವರು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಹೋರಾಟದ ದಾರಿ ಹಿಡಿದರು. ರೈತರು, ಕಾರ್ಮಿಕರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕರು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. ಕೆಲವರು ಜೈಲು ಸೇರಿದರು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿದರು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದ ನಾಯಕರನ್ನು ನಾವು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಕೂಡ ದಾಖಲಾಗದ ಸಾವಿರಾರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಕೊಡುಗೆಯನ್ನೂ ಮರೆಯಬಾರದು. ದೇಶದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕದ್ದಲ್ಲ. ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಹೋರಾಟ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಬಲಿದಾನದ ಫಲ ಅದು.

ಪರಕೀಯರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದ ಜನರ ಮುಂದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಗುರಿ, ಒಂದೇ ಕನಸು—ಯಾವುದೇ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಿಂತಲೂ ಭಾರತ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ಕನಸು.

ಆದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಅವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಅವರು ಎಂತಹ ಭಾರತವನ್ನು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದರು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾವು ಯೋಚಿಸಬೇಕು.

ಬಡವರು, ಶ್ರೀಮಂತರು, ನಗರವಾಸಿಗಳು, ಗ್ರಾಮೀಣವಾಸಿಗಳು, ಯಾವುದೇ ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಭಾಷೆಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿರಲಿ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವ ಭಾರತವನ್ನು ಅವರು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಶಿಕ್ಷಣ, ಸ್ವಾಭಿಮಾನ, ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆ ಇರುವ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಇಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಸವಾಲುಗಳು ಬೇರೆ ರೀತಿಯವು. ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ, ಲಂಚಬಾಕತನ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಪರಿಸರ ಮಾಲಿನ್ಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ, ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿ, ದ್ವೇಷದ ಮಾತುಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಮುಂದೆ ಇವೆ. ಇವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವುದೂ ದೇಶ ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸವೇ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನದಂದು ಧ್ವಜಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುವಾಗ, ಅದರ ಬಣ್ಣಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ತ್ಯಾಗವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅಮೂಲ್ಯವಾದದ್ದು ಎಂಬುದನ್ನೂ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳೋಣ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಒಂದು ಪೀಳಿಗೆ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿತು. ಅದನ್ನು ಉಳಿಸಿ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಉತ್ತಮ ದೇಶವನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು ನಮ್ಮ ಪೀಳಿಗೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದಿನದಂದು ನಾವು ಮಾಡುವ ನಿಜವಾದ ಗೌರವಾಚರಣೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಧ್ವಜ ಹಾರಿಸುವುದಲ್ಲ; ಆ ಧ್ವಜಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದವರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅವರು ಕನಸು ಕಂಡ ಭಾರತವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುವುದು.

– ಸೌಪರ್ಣಿಕಾ.