ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಇಷ್ಟದಂತೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇವೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೋಲು ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ನಂಬಿದವರೇ ಕೈಬಿಡಬಹುದು. ಬಹಳ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡದ್ದು ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಬಹುದು. ವರ್ಷಗಳ ಶ್ರಮದ ನಂತರವೂ ಫಲ ಸಿಗದೇ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವೊಂದಿದೆ, ನಮ್ಮ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನೇ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಹಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು. ಕೆಲಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕೆಲಸ ಹುಡುಕಬಹುದು. ಅವಕಾಶ ತಪ್ಪಿದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಅವಕಾಶ ಬರಬಹುದು. ಸಂಬಂಧ ಮುರಿದರೆ ನೋವು ಉಳಿಯಬಹುದು, ಕಾಲ ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಗುಣಪಡಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ “ನನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದರೆ, ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇರುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನೂ ನಾವು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರವಲ್ಲ. ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಸೋಲುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, “ನಾನು ಸೋತರೂ ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲೆ” ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೇ ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ.
ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವೊಂದು ನಡೆಯಲು ಕಲಿಯುವುದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಅದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತದೆ. ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ “ನನಗೆ ನಡೆಯಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಅದು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಪ್ರಯತ್ನ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ಮಗು ಓಡಲು ಕಲಿಯುತ್ತದೆ.
ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬಹುತೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೂ ಇದೇ ಉತ್ತರ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಅಂಕ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಅದೇ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ. ಉದ್ಯೋಗ ಸಿಗದೇ ಇರಬಹುದು. ಅದು ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಕೊರತೆಯ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವಲ್ಲ. ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ನಷ್ಟವಾಗಿರಬಹುದು. ಅದು ಮತ್ತೆ ಆರಂಭಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಸೋಲು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸೋತ ಮನುಷ್ಯನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸೋಲು ಶಾಶ್ವತವಾಗುತ್ತದೆ.
ಯುವಕರಿಗೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ ಕನಸು ಕಾಣುವ ಧೈರ್ಯ. ಆದರೆ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿನವರಿಗೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ ಹಲವು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ “ನಾನು ಇನ್ನೂ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ” ಎನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ. ವಯಸ್ಸಾದವರಿಗೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ “ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದಿನಗಳು ಮುಗಿದಿವೆ” ಎಂದುಕೊಳ್ಳದೆ, ಇಂದು ಕೂಡ ಯಾರಿಗಾದರೂ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ಅರಿವು.
ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಂದು ಏನೂ ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಅನುಭವವಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಕಲಿತ ಪಾಠಗಳಿವೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಮತ್ತೆ ಆರಂಭಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಹೋದರೂ, ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಡಿ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜೀವನ ನಮ್ಮನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿಯೇ ಒಂಟಿಯಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾರೂ ಕರೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರೂ ಬೆಂಬಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತದೆ “ನಾನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕು?”
ಜಗತ್ತು ನಿಮ್ಮನ್ನು ತಡವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಮೊದಲೇ ಗುರುತಿಸಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಿದರೆ, ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ತೀರ್ಪಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಡಿ. ಯಾರಾದರೂ “ನಿನ್ನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದರೆ, ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬಬೇಡಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮಿತಿಯನ್ನು ನಿಮಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇನ್ನಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದೂ ಅಲ್ಲ. ತಪ್ಪಾದಾಗ “ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆ” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯವೂ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೇ. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದಾಗ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುವುದು ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಕಲಿಯುವುದು ಸೋಲಲ್ಲ. ದಾರಿ ಬದಲಿಸುವುದು ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುವುದಲ್ಲ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾವು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ದಾರಿ ತಪ್ಪಾಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹಠದಿಂದ ಓಡುವುದಕ್ಕಿಂತ, ನಿಂತು ಹೊಸ ದಾರಿ ಹುಡುಕುವುದು ಜಾಣತನ.
ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮುಂದೆ ಹೋಗಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯಬಹುದು. ನಿಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಿಕರು ಮನೆ ಕಟ್ಟಬಹುದು, ಕಾರು ಖರೀದಿಸಬಹುದು, ವ್ಯವಹಾರ ಬೆಳೆಸಬಹುದು. ಆಗ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಅವರ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ.
ನಿಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮದೇ ಸಮಯವಿದೆ. ಮರದಲ್ಲಿ ಹೂವು ಬೇಗ ಅರಳಿದೆ ಎಂದು ಪಕ್ಕದ ಮರ ಹಿಂದುಳಿದಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರಕ್ಕೂ ತನ್ನದೇ ಋತು ಇದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಸಮಯವಿದೆ.
ಇಂದು ನೀವು ಆರಂಭದ ಹಂತದಲ್ಲಿರಬಹುದು. ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನಿಮ್ಮಿಗಿಂತ ಬಹಳ ಮುಂದೆ ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ನಾಳೆ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರ, ಒಂದು ಅವಕಾಶ, ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನ, ಒಂದು ಹೊಸ ಕೌಶಲ್ಯ ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಬದಲಿಸಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೀವು ಕಡಿಮೆ ಅಂದಾಜು ಮಾಡಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಹಣ ಕಡಿಮೆಯಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಕನಸು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಕಲಿಯುವ ಆಸೆಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಅವಕಾಶ ಕಡಿಮೆಯಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರಯತ್ನ ನಿಲ್ಲಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾರೂ ನಂಬದೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂಬುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಡಿ.
ಹಾಗಾಗಿ ಬದುಕು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಪರೀಕ್ಷಿಸಲಿ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಾಯಲು ಬಿಡಬೇಡಿ.
