ಮದುವೆ ಮುಂದೂಡಿದ ಯುವಜನತೆ | ʻಮೊದಲು EMI, ನಂತರ ಮದುವೆʼ ಎನ್ನುವ ಕಾಲವಿದು…!
ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ 25 ವರ್ಷ ದಾಟಿದರೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರು ಆತಂಕದಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು: “ಏನಪ್ಪಾ, ಹುಡುಗನಿಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಸಮಸ್ಯೆ ಇದೆಯಾ?” ಹುಡುಗಿ 23 ದಾಟಿದರೆ ಸಂಬಂಧಿಕರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಮದುವೆ ಎಂದರೆ ಜೀವನದ ಮುಂದಿನ ಹಂತ. ಈಗ ಮದುವೆ ಎಂದರೆ ಜೀವನದ ಒಂದು ಆಯ್ಕೆ!
ಇಂದಿನ ಯುವಜನರ ಬಳಿ ಮದುವೆಯ ವಿಷಯ ತೆಗೆದರೆ ಉತ್ತರಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತವೆ. “ಇನ್ನೂ ಓದು ಮುಗಿದಿಲ್ಲ…”, “ಇನ್ನೂ ಸೆಟಲ್ ಆಗಬೇಕು…”, “ಸ್ವಂತ ಮನೆ ಬೇಕು…”, “ಪ್ರಮೋಶನ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ನೋಡೋಣ…”, “ಈಗ ಕರಿಯರ್ ಮುಖ್ಯ…” ಎಂದು ಪಟ್ಟಿ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತದೆ. ಕೆಲವರು ಇಷ್ಟರಲ್ಲೇ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ. “ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು” ಎನ್ನುವ ತಾತ್ವಿಕ ಹಂತಕ್ಕೂ ತಲುಪಿರುತ್ತಾರೆ!
ಹಿಂದೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಈಗ ಮದುವೆ ಮಾಡಲು ಮನೆ ಬೇಕು, ಕಾರು ಬೇಕು, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಬೇಕು, ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸ ಬೇಕು, ಫಿಟ್ನೆಸ್ ಬೇಕು, ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆ ಬೇಕು, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬೇಕು… ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿಯ ಕೊನೆಯ ಅಂಶ ಮುಗಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸು 35 ದಾಟಿರುತ್ತದೆ!
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಂದಿನ ಯುವತಿಯರನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಚಿತ್ರಣ ಇನ್ನೂ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರು “ಒಳ್ಳೆಯ ಮನೆಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕು” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಈಗಿನ ತಲೆಮಾರು “ಮೊದಲು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ, ನಂತರ ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವನ” ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಮದುವೆಯ ವಯಸ್ಸು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಯುವಕರ ಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬೇರೆ ಏನಿಲ್ಲ. ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಬಂದ ದಿನವೇ EMI, ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ, ವಾಹನ ಸಾಲ, ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಬಿಲ್, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಬಿಲ್, ಮೊಬೈಲ್ ರೀಚಾರ್ಜ್ ಎಲ್ಲರೂ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ “ಮದುವೆ ಯಾವಾಗ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ಅವರ ಮುಖಭಾವ ನೋಡಿ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಕೂಡ ಕರುಣೆ ತೋರುವ ಸ್ಥಿತಿ!
ಈ ಎಲ್ಲ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಸಂಗತಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮದುವೆಗಳು ತಡವಾಗುತ್ತಿವೆ, ಮಕ್ಕಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹಿಂದೆ “ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಕ್ಕಳು?” ಎಂದರೆ ನಾಲ್ಕು, ಐದು, ಆರು ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ “ಒಬ್ಬನೇ ಮಗ” ಅಥವಾ “ಒಬ್ಬಳೇ ಮಗಳು” ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಸಾಮಾನ್ಯ. ಕೆಲವರು “ಇನ್ನೂ ಪ್ಲ್ಯಾನ್ ಮಾಡಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಇದರಿಂದ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ತಜ್ಞರ ನಿದ್ದೆಯೇ ಹಾರಿಹೋಗಿದೆ. ಜಪಾನ್, ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾ, ಇಟಲಿ ಮುಂತಾದ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಯುವಕರಿಗಿಂತ ವೃದ್ಧರೇ ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಜನರಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗಲು, ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೊಂದಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಧನ ನೀಡುವ ಹಂತಕ್ಕೂ ಬಂದಿವೆ. ಕೆಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರವೇ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ: “ದಯವಿಟ್ಟು ಮದುವೆಯಾಗಿ!”
ಭಾರತವೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅದೇ ದಾರಿಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈಗ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಗಂಭೀರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಜನನ ಪ್ರಮಾಣದ ಇಳಿಕೆ ತಜ್ಞರ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ.
ಇದರೊಂದಿಗೆ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ, ದೊಡ್ಡಪ್ಪ, ಮಾವ, ಅತ್ತೆ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಸೇರಿದ್ದ ಸಂಯುಕ್ತ ಕುಟುಂಬಗಳು ಈಗ ಅಪರೂಪವಾಗಿವೆ. ಈಗ ಒಂದು ಫ್ಲಾಟ್ನಲ್ಲಿ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮಗು ಇದ್ದರೆ ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬ ಎನ್ನುವ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಗು ಕೂಡ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಒಂದು ನಾಯಿಯೇ ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯ!
ಆದರೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದು ನೋಡುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಮಹಿಳೆಯರ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಮಾಜದ ಪ್ರಗತಿಯ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ. ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಸಿಗದ ಅವಕಾಶಗಳು ಇಂದಿನ ಯುವಜನತೆಗೆ ದೊರಕಿವೆ. ಅದು ಸಂತಸದ ಸಂಗತಿಯೇ.
ಆದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇದೆ. ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುವ ಓಟದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಬ್ಯಾಂಕ್ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಹೆಚ್ಚಾದರೂ, ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆಯೇ? ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಗಲು, ಜಗಳವಾಡಲು, ಕಾಫಿ ಕುಡಿಯಲು ಯಾರಾದರೂ ಇರಬೇಕಲ್ಲವೇ?
ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ “ಮದುವೆಯಾಗಬೇಕಾ, ಬೇಡವಾ?” ಎಂಬುದಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನೆ “ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಮತೋಲನ ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕು?” ಎಂಬುದು. ಕರಿಯರ್ ಬೇಕು, ಕನಸುಗಳು ಬೇಕು, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬೇಕು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಕುಟುಂಬ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳೂ ಬೇಕು.
ಆದರೆ ಜೀವನ ಮಾತ್ರ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿ ನಿಂತು ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ತನ್ನ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ EMI, ಕರಿಯರ್, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಕುಟುಂಬದ ನಡುವೆ ಸಮತೋಲನ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಬಹುಶಃ ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಮತ್ತು ಅದೇ ಬಹುಶಃ ಅವರ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯೂ ಆಗಬಹುದು!
