ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯವಾಯ್ತೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯ?

ಸಂಪಾದಕೀಯ

ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯಾವುದೇ ರಾಜ್ಯದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಮುಖ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಎಸ್‌ಎಸ್‌ಎಲ್‌ಸಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯಂತಹ ಹಂತಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಾಯಕ ತಿರುವುಗಳನ್ನು ನೀಡುವಂತಿವೆ.

ಆದರೆ ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಆಡಳಿತವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮೂಲಕ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ.

ಪರೀಕ್ಷೆ ಆರಂಭವಾದ ನಂತರ ಅದರ ರಚನೆ, ಮೌಲ್ಯಾಂಕ ಕ್ರಮ ಅಥವಾ ಅಂಕಗಳ ತೂಕವನ್ನು ಬದಲಿಸುವುದು, ಕೇವಲ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ತಪ್ಪಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥಾತ್ಮಕ ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿದೆ.

ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಯಮ ಬದಲಿಸುವುದು ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ನಿರರ್ಥಕಗೊಳಿಸುವಂತಾಗಿದೆ.

ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ತೀರ್ಮಾನಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ದೀರ್ಘಾವಧಿ ಯೋಜನೆ, ತಜ್ಞರ ಸಲಹೆ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಘೋಷಣೆಯ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತರಾಗಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅಂಕಗಳನ್ನು 625ರಿಂದ 525ಕ್ಕೆ ಇಳಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಯಾವುದೋ ವಿಷಯವನ್ನು ಮೌಲ್ಯಾಂಕದಿಂದ ಕೈಬಿಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳುವುದು, ನೀತಿ ರೂಪಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿನ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ತುರ್ತುತನವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಇದರ ಮತ್ತೊಂದು ಗಂಭೀರ ಆಯಾಮವೆಂದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸ್ಥಿತಿ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ನಿಯಮ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಅದು ಆತಂಕ, ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಿಕ್ಷಣ ಕೇವಲ ವಿಷಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನಷ್ಟೇ ನೀಡುವುದಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂತಹ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಆ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕುಂದಿಸುತ್ತವೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗುತ್ತದೆ. ತುರ್ತು ನಿರ್ಧಾರಗಳು, ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಸಮಯದ ತಪ್ಪು ಆಯ್ಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆಯೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ.

ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭದ ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕಾರಕ. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ಪದವಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಾಜದ ಒಟ್ಟಾರೆ ವಿಶ್ವಾಸದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.

ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರು ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲೆ ಇಡುವ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಮೂಲಭೂತ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ. ಆ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುವ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಮವು ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯನ್ನೇ ಕುಂದಿಸುತ್ತದೆ.

ಹಾಗಾದರೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಎಷ್ಟು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಶಿಕ್ಷಣ ನೀತಿಗಳು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಒತ್ತಡಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗದೆ, ದೂರದೃಷ್ಟಿಯೊಂದಿಗೆ ರೂಪುಗೊಳ್ಳಬೇಕು.

ನಿಯಮಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಬೇಕು, ತೀರ್ಮಾನಗಳು ಸಮಯೋಚಿತವಾಗಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಹಿತವೇ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತನ್ನ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಪಾಯ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.